PLA klasyfikuje się do grupy polimerów biodegradowalnych, czyli materiałów, których właściwości chemiczne i fizyczne ulegają pogorszeniu lub całkowitej degradacji pod wpływem mikroorganizmów, procesów tlenowych z udziałem dwutlenku węgla, procesów beztlenowych z udziałem metanu lub tych z udziałem wody. W ostatnich latach na całym świecie zainteresowanie polimerami zauważalnie wzrosło.

Biopolimery umożliwiają zminimalizowanie uzależnienia od paliw kopalnych. Pozytywnie wpływają także na środowisko redukując emisję dwutlenku węgla. W rezultacie, na całym świecie zauważono chęć zastępowania substancji paliwowych pochodzących z surowych materiałów na rzecz produkcji polimerów.

Pierwsza generacja biopolimerów skupia się na substancjach pochodzących z surowców roślinnych, takich jak kukurydza czy ziemniaki. W ostatnich latach starano się jednak o odsunięcie uwagi od wykorzystania zasobów roślinnych, co było przełomem w biotechnologii. Biopolimery, podobnie jak zwykłe polimery, produkowane są przez fermentację bakterii w trakcie syntezy monomerów z surowców odnawialnych, wliczając w to lignocelulozową biomasę (skrobię i celulozę), kwasy tłuszczowe i odpady organiczne.

Podczas gdy, polilaktyd (PLA) należy do rodziny poliestrów alifatycznych, monomer kwasu mlekowego to kwas hydroksykarboksylowy, który można uzyskać przez fermentację bakterii z kukurydzy (skrobia) lub cukrów pozyskanych z zasobów odnawialnych. PLA można otrzymać bezpośrednio z kwasu mlekowego  podczas polikondensacji lub polimeryzacji z otwarciem pierścienia (ROP) monomeru kwasu mlekowego. W zależności od stosunku i stereochemicznej natury monomeru (L lub D), możemy uzyskać różne typy PLA. Jego ostateczne właściwości zależą od stosunku form L i D w kwasie mlekowym.

PLA ma wiele unikalnych cech, posiada znakomitą przezroczystość, błyszczący wygląd, wysoką sztywność i zdolność do tolerancji na różne warunki środowiskowe. Jest termoplastycznym polimerem, który ma potencjał aby zastąpić tradycyjne, takie jak PET, PS i PC w przemyśle opakowaniowym czy elektronicznym.

Polilaktyd znalazł szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach życia codziennego, głównie  przy produkcji opakowań na żywność. Ma jedną z największych wytrzymałości na temperaturę i odporność mechaniczną ze wszystkich biopolimerów. Łatwość roztapiania się polilaktydu doprowadziła do produkcji białek, które znalazły zastosowanie również w produkcji różnych materiałów tekstylnych. Materiały te mogą zastąpić tradycyjne tekstylia wykonane z syntetycznych odpowiedników.

US Food and Drug Administration zaakceptowało wykorzystanie PLA również w medycynie.

Czytaj więcej:

#nanocząstki